پی وی سی پلی وینیل کلراید

پلی وینیل کلرید در برابر نور و گرما پایداری ضعیفی دارد. برای تولید هیدروژن کلرید در دمای بالای 100 درجه یا در معرض نور خورشید برای مدت طولانی تجزیه می شود و تجزیه اتوکاتالیستی بیشتر باعث تغییر رنگ و کاهش خواص مکانیکی می شود. در کاربردهای عملی، برای بهبود پایداری حرارتی و نوری، انتخاب تثبیت کننده کلید کیفیت و ایمنی آن است.

تفاوت پی وی سی نرم و سخت در وجود یا عدم وجود نرم کننده است. پی وی سی نرم حاوی مواد نرم کننده است. عموماً برای کف، سقف و رویه چرم استفاده می شود و خواص فیزیکی و مکانیکی ضعیفی دارد.

پلی وینیل کلرید سفت و سخت (PVC-U) فاقد نرم کننده اضافه شده است و معمولاً برای ساخت لوله ها استفاده می شود. پرکاربردترین آنها لوله های زهکشی و محفظه های برق هستند. لوله های PVC-U عموماً با ذوب داغ به هم متصل نمی شوند، بلکه توسط چسب به یکدیگر متصل می شوند.

در بالا برخی از پلاستیک های رایج مورد استفاده در ساخت لوله ها را معرفی می کند. علاوه بر مواد فوق، مواد دیگری نیز وجود دارد که کاربرد زیادی ندارند. مهمترین آنها مواد فوق هستند.