پلی اتیلن پلی اتیلن

پلی اتیلن معمولا به پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE)، پلی اتیلن با چگالی متوسط ​​(MDPE) و پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) تقسیم می شود و کاربردهای آنها متفاوت است. LDPE معمولاً برای تولید محصولات سبک وزن مانند فیلم ها و الیاف استفاده می شود و در مورد تولید لوله های تزریقی معمولاً از HDPE یا MDPE استفاده می شود.

لوله های پلی اتیلن معمولا مشکی هستند و عموما برای انتقال آب سرد استفاده می شوند.

در ساخت لوله ها، به دلیل مقاومت ضعیف پلی اتیلن در برابر حرارت، نیاز به اصلاح در برخی موارد پرتقاضا (مانند سیستم های گرمایش) دارد، بنابراین PE-RT و PE-X وجود دارد.

PE-RT به پلی اتیلن مقاوم در برابر حرارت اشاره دارد. این روش کوپلیمریزاسیون اتیلن و اکتن را برای بهبود مقاومت حرارتی پلی اتیلن با کنترل تعداد و توزیع زنجیره های جانبی برای به دست آوردن یک ساختار مولکولی منحصر به فرد اتخاذ می کند.

PE-X به پلی اتیلن شبکه ای اشاره دارد. اتصال متقاطع ساختار ماکرومولکولی خطی پلی اتیلن را به ساختار شبکه ای سه بعدی تبدیل می کند و در نتیجه مقاومت حرارتی و مقاومت در برابر خزش آن را بهبود می بخشد. پلی اتیلن متقاطع ترموپلاستیک نیست و نمی توان آن را به صورت ذوب داغ به هم متصل کرد. در حال حاضر PE-X تجاری شامل PE-Xa، PE-Xb، PE-Xc است. شایان ذکر است که a و b در اینجا به گریدهای محصول A یا B اشاره نمی کنند، بلکه در واکنش پیوند متقابل هستند. روش های مورد استفاده متفاوت است.

PE-RT و PE-X اغلب به عنوان لوله های گرمایش از کف استفاده می شوند.